സ്റ്റീവ് എന്ന പാഠപുസ്തകം

റിന്റു ജോൺ

80

വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ച അപൂര്‍വ പ്രതിഭ. ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാന്‍ തനിക്കു കഴിയുമെന്നു വിശ്വസിക്കുകയും അതു തെളിയിക്കുകയും ചെയ്ത അപൂര്‍വ വ്യക്തിത്വം.ആപ്പിള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ഥാപകന്‍ അന്തരിച്ച സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സിനെക്കുറിച്ച് മുന്‍ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റ് സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് പറഞ്ഞവാക്കുകളാണിത്.1955 ല്‍ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോയിലായിരുന്നു സ്റ്റീവിന്റെ ജനനം. അവിവാഹിതരായ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി വിദ്യാര്‍ഥികളായിരുന്നു അച്ഛനും അമ്മയും.സിറിയന്‍ സ്വദേശികളായ അബ്ദുല്‍ ഫത്താര്‍ ജന്‍ഡലും ജോയിന്‍ഷീവലും. കുഞ്ഞു സ്റ്റീവിനെ ദത്തെടുക്കാന്‍ വിട്ടുകൊടുത്തു അച്ഛനും അമ്മയും. കാലിഫോര്‍ണിയന്‍ ദമ്പതികളായ പോള്‍ ജോബ്‌സും ക്ലാരാ ജോബ്‌സുമാണ് സ്റ്റീവിനെ മകനായി സ്വീകരിച്ചത്. അതിനുശേഷം സ്റ്റീവിന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനന്മമാര്‍ക്ക് ഒരു മകളുമുണ്ടായി. ഈ അനുജത്തിയെക്കുറിച്ച് സ്റ്റീവ് അറിയുന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്. സില്‍ക്കോണ്‍ വാലിയിലായിരുന്നു സ്റ്റീവിന്റെ കുട്ടിക്കാലം. സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനിടെയാണ് സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് സ്റ്റീവ് വോസ്‌നിയാക്കുമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്. ആപ്പിള്‍ കമ്പ്യൂട്ടേഴ്‌സ് വരെയെത്തി ആ സൗഹൃദം. കോളേജ് പഠനം പാതിവഴിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ സ്റ്റീവ് വീഡിയോ ഗെയിം നിര്‍മ്മാതാവായ അട്ടാരയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു ഇന്ത്യ ചുറ്റിക്കാണാന്‍ പണം സമ്പാദിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ബുദ്ധമതം സ്റ്റീവിനെ സ്വാധീനിച്ചത് ഇവിടെ വെച്ചാണ്.മൊട്ടത്തലയും ഇന്ത്യന്‍ വസ്ത്രങ്ങളുമായാണ് സ്റ്റീവ് ഇന്ത്യന്‍ പര്യടനത്തിനുശേഷം തിരിച്ചെത്തിയത്. സസ്യാഹാരം ശീലമാക്കി. വിവാഹിതനായതും ബുദ്ധമതാചാരപ്രകാരമാണ്.ഇന്ത്യന്‍ യാത്രയ്ക്കുശേഷം തിരിച്ചെത്തിയ സ്റ്റീവ് അട്ടാരയില്‍ തുടര്‍ന്നു ഒപ്പം സുഹൃത്ത് വോള്‍സ്‌നിയാക്കിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ക്ലബ്ബിലുമംഗമായി. വോസ്‌നിയാക്ക് അക്കാലത്ത് സ്വന്തമായി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നിര്‍മ്മാണം തുടങ്ങിയിരുന്നു.വോസ്‌നിയാക്കിന്റെ 50 കമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ വിറ്റ വരുമാനത്തില്‍ നിന്നുമാണ് സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് ആദ്യത്തെ ആപ്പിള്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിനുള്ള സാമഗ്രികള്‍ വാങ്ങയിത്. ഒരു പൈസപോലും കടം വാങ്ങാതെ ഓഹരികള്‍ വില്‍ക്കാതെയുള്ള തുടക്കം.തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പഴമായ ആപ്പിളിന്റെ പേരു തന്നെ സ്്റ്റീവ് തന്റെ സ്വപ്‌നപദ്ധതിയ്ക്ക് നല്‍കി. അധികം വൈകാതെ ആപ്പിള്‍-2 ഇറങ്ങി. മൈക്ക് മാര്‍ക്യൂള്‍ എന്ന നിക്ഷേപകന്റെ 2.5 ലക്ഷം ഡോളറിന്റെ ബലത്തിലാണ് സ്റ്റീവും വോസ്‌നിയാക്കും ആപ്പിള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എന്ന കമ്പനി രൂപീകരിച്ചത്.നിക്ഷേപകനായ മൈക്കും അതില്‍ പങ്കാളിയായി.അതോടെ ലോകം ആപ്പിളിന്റെയും സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സിന്റെയും കാല്‍ക്കീഴിലായി. എന്നാല്‍ കമ്പനിയില്‍ പിന്നീടുണ്ടായ അധികാരവടംവലിയില്‍പ്പെട്ട് 1985 ല്‍ സ്വന്തം കമ്പനിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ സ്റ്റീവ് തളര്‍ന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത വര്‍ഷം 1986 ല്‍ നെക്‌സ് എന്നൊരു കംമ്പ്യൂട്ടര്‍ കമ്പനി അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ വര്‍ഷം കൊണ്ട് നെക്സ്റ്റ് ലാഭത്തിലായി. എന്നാല്‍ സ്റ്റീവിന്റെ പടിയിറക്കത്തോടെ 1994 ആയപ്പോഴെക്കും ആപ്പിള്‍ കമ്പനി നഷ്ടത്തിലായിരുന്നു. ഇതിനെതുടര്‍ന്ന് ആപ്പിള്‍ നെക്സ്റ്റ് വിലയ്ക്കു വാങ്ങുകയും അങ്ങനെ 1997 ല്‍ സ്റ്റീവ് വീണ്ടും ആപ്പിള്‍ തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് എന്ന മനുഷ്യന്‍ ലോകത്തിന് സമ്മാനിച്ചത് വ്യത്യസ്തതകളുടെ ഡിജിറ്റല്‍ ശേഖരം തന്നെയായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ 2004 ല്‍ അദ്ദേഹത്തെ പാന്‍ക്രിയാസ് കാന്‍സര്‍ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി എന്നാല്‍ അദ്ദേഹം തളര്‍ന്നില്ല. ജീവിതത്തോട് പോരാടി. 2009ല്‍ ലിവര്‍ ട്രാന്‍സ്പ്ലാന്റേഷനു വിധേയനായ അദ്ദേഹം 2011 മരിച്ചു.56 വര്‍ഷക്കാലം മാത്രമേ ഈ ലോകത്തില്‍ ജീവിച്ചൊള്ളു എങ്കിലും ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന സംഭാവനകളാണ് ആ മനുഷ്യന്‍ ലോകത്തിന് സമ്മാനിച്ചത്.കൊക്കോകോളക്കുപ്പികള്‍ പെറുക്കി വിറ്റ് വിശപ്പടക്കിയ ബാല്യത്തില്‍ നിന്നുമാണ് ലോകം കൊതിയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന ആപ്പിള്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനായി അദ്ദേഹം വളര്‍ന്നത്.എപ്പോഴാണോ നമുക്ക് ജീവിതത്തില്‍ പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാകുന്നത് അപ്പോഴാണ് നാം കൂടുതല്‍ ക്രിയാത്മകമായി ജീവിതത്തെ വീക്ഷിച്ചു തുടങ്ങുക എന്ന് അദ്ദേഹം ജീവിതം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു തന്നു

സ്റ്റീവ് ജോബ്സ് സ്റ്റാന്‍ഫോര്‍ഡ് സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ ആദ്യവര്‍ഷവിദ്യാര്‍ത്ഥികളോട് നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിന്റെ പ്രസ്‌കത ഭാഗങ്ങളാണ് ചുവടെകൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. തോല്‍വികള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവനെ പുച്ഛത്തോടെ കാണുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് മുന്നില്‍ ഒരു വലിയ ഉത്തരം ആയി സ്റ്റീവ് ജോബ്സിന്റെ ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ ഈ വാക്കുകള്‍ നില്ക്കുന്നു.

”ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഗംഭീരമായ ഒരു സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളോട് സംസാരിക്കാന്‍ സന്ദര്‍ഭമൊരുക്കിയതിലൂടെ നിങ്ങളെന്നെ ആദരിച്ചിരിക്കുന്നു.സത്യത്തില്‍ ഒരു കോളേജില്‍ നിന്നും ബിരുദമെടുത്തവനല്ല ഞാന്‍.നിങ്ങളോട് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മൂന്നു കഥകള്‍ പറയാം. അതില്‍ എന്നിലെ ഞാന്‍ ഉണ്ട്, എന്നെ ഞാനാക്കിയ ഞാന്‍ ഉണ്ട്.ഞാന്‍ പഠിച്ച റീഡ് കോളേജിലെ വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് കഥ തുടങ്ങുന്നു. എന്തിന് ഉപേക്ഷിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഞാന്‍ ജനിക്കും മുമ്പുള്ള കാലമാണ് മറുപടി തരിക. ബിരുദവിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയായിരിക്കവെയാണ് അവിവാഹിതയായ എന്റെ അമ്മ ഗര്‍ഭിണിയായത്. ആരെങ്കിലും എന്നെ ദത്തെടുക്കുമോ എന്ന് അമ്മ അന്വേഷിച്ചു. കോളേജ് ബിരുദധാരിയായ ആരെങ്കിലും തന്നെ വേണം എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ആഗ്രഹവും നിര്‍ബന്ധവും. അന്വേഷണം സഫലമായി. ഞാന്‍ ജനിക്കും മുന്നേ എന്നെ ദത്തെടുക്കാന്‍ ഒരു വക്കീലും ഭാര്യയും തയ്യാറായി. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പിറന്നപ്പോള്‍ വേണ്ടത് പെണ്‍കുട്ടിയാണന്ന് പറഞ്ഞ് അവര്‍ പിന്മാറി. വെയ്റ്റിങ്ങ് ലിസ്റ്റില്‍ അടുത്ത സ്ഥാനത്തുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു. എന്നെ ദത്തെടുത്ത ഭര്‍ത്താവ് സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം പോലും തികച്ചിട്ടില്ലെന്നും ഭാര്യ ബിരുദമെടുത്തിട്ടില്ലെന്നും പിന്നീടാണ് അമ്മ അറിഞ്ഞത്. എന്നെ കോളേജിലയയ്ക്കുമെന്ന് ഉറപ്പ് കിട്ടിയ ശേഷമാണ് അമ്മ എന്നെ കൈമാറിയത്.
ഇങ്ങനെ ഞാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. പതിനേഴ് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ കോളേജില്‍ പോവുക തന്നെ ചെയ്തു. സ്റ്റാന്‍ഫോര്‍ഡ് പോലെ ചെലവേറിയതായിരുന്നു റീഡ് കോളേജും. പാവങ്ങളായ മാതാപിതാക്കള്‍ സ്വന്തം വരുമാനം മുഴുവനും എന്റെ പഠിപ്പിന് ചെലവിടുകയായിരുന്നു. ആറ് മാസത്തിനകം എനിക്ക് കഥയില്ലായ്മ ബോധ്യമായി. ജീവിതം കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു വഴി തരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അവരുടെ സമ്പാദ്യം മുഴുവന്‍ ഇങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിലും ഭേദം പഠിപ്പ് ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എടുത്ത ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അതെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഉറങ്ങാന്‍ മുറിയില്ലാത്തതിനാല്‍ കൂട്ടുകാരുടെ റൂമിലെ തറയില്‍ രാത്രിയെ ഉറക്കി. കൊക്കോകോളയുടെ കാലിക്കുപ്പികള്‍ ശേഖരിച്ച് തിരിച്ചേല്പ്പിച്ചാല്‍ കിട്ടുന്ന അഞ്ച് സെന്റ് കൊണ്ട് ആഹാരം കഴിച്ചു. ഞായറാഴ്ച രാത്രികളില്‍ ഹരേ കൃഷ്ണ അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് സൗജന്യമായി ലഭിക്കുന്ന അന്നദാനത്തിനായി (രുചിപ്രദമായ) ഏഴു നാഴിക നടന്നുപോയി. ആ അലച്ചിലുകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. യാത്രകള്‍ക്കിടയില്‍ മനസ്സിലുയരുന്ന ജിജ്ഞാസകളില്‍ നിന്നും ഉള്‍തിളക്കത്തില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ പിന്നീട് എനിക്ക് ഏറെ കൂട്ട് നിന്നു. ഒരുദാഹരണം, അക്കാലത്ത് റീഡ് കോളേജില്‍ അക്ഷരമെഴുത്ത് (കാലിഗ്രഫി) പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം ഉണ്ട്. രാജ്യത്തെത്തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച കാലിഗ്രാഫി ഇന്‍സ്റ്റ്യൂട്ടുകളിലൊന്നായിരുന്നൂ അത്. എനിക്ക് കോളേജിലെ സാധാരണക്ലാസ്സുകളില്‍ കയറാന്‍ സാധിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും പോകാവുന്ന കാലിഗ്രഫിക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ന്നു. വ്യത്യസ്തമായ അക്ഷരങ്ങളുടെ കോമ്പിനേഷനുകളില്‍ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍, അതിലെ മനോഹാരിതകള്‍ ഒക്കെ എനിക്ക് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അവിടെ നിന്ന് അറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ എനിക്ക് ഏറെ രസകരവും പുതുമയാര്‍ന്നതുമായിരുന്നു. കാലിഗ്രഫി കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനമുണ്ടാവുമെന്ന് അന്നെനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പത്ത് വര്‍ഷത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങള്‍ മക്കിന്‍ടോഷ് കംപ്യൂട്ടര്‍ രൂപകല്‍പന ചെയ്യുമ്പോള്‍ ആ പഠിച്ചതൊക്കെ എനിക്ക് പ്രയോജനമായി. മക്കിന്‍ടോഷില്‍ ഉപയോഗിച്ച ഭംഗിയുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും ചിത്രങ്ങള്‍ക്കും കാരണം ആ ക്ലാസ്സുകളായിരുന്നു. മനോഹരമായി ടൈപ്പോഗ്രഫി ഉപയോഗിച്ച ആദ്യകമ്പ്യൂട്ടര്‍ ആയിരുന്നു ആപ്പിള്‍. ഞാന്‍ കോളേജ്വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കാലിഗ്രഫി എനിക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നില്ല.
ഭാവിയെ നോക്കി ജീവിതത്തിന്റെ ജയപരാജയങ്ങള്‍ നിര്‍വചിക്കാനാവില്ല എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഏറെക്കാലത്തിന് ശേഷം തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മില്‍ തിരിച്ചറിവുകളുണ്ടാവുന്നത്.
ഇനി രണ്ടാമത്തെ കഥ പറയാം. അത് പ്രണയത്തിന്റേയും നഷ്ടപ്പെടലിന്റേയുമാണ്. ഞാന്‍ ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു. ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാന്‍ ചെറുപ്പത്തിലേ അവസരം കിട്ടി. ഇരുപത് വയസ്സായിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ഞാനും വോസും കൂടി എന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഗാരേജില്‍ ആപ്പിള്‍ തുടങ്ങുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ കഠിനപരിശ്രമം പത്ത് വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ആപ്പിളിനെ 20 ലക്ഷം ഡോളറിന്റെ ആസ്തിയുള്ള, 4000 ജോലിക്കാരുള്ള ഒരു വമ്പന്‍കമ്പനിയാക്കി. എനിക്ക് 29 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ വമ്പന്‍ കണ്ടെത്തലായ മക്കിന്‍ടോഷ് പുറത്ത് വന്നത്. ആ നേരം എന്നെ ജോലിയില്‍ നിന്ന് പിരിച്ച് വിട്ടു.അത് എങ്ങനെയെന്നല്ലേ?ആപ്പിള്‍ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ എനിക്കൊപ്പം പ്രവൃത്തിക്കാനായി കാര്യക്ഷമനായ ഒരാളെ കൂടി ഞങ്ങള്‍ നിയമിച്ചു. ആദ്യത്തെ വര്‍ഷം പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടാവുന്നു. തെറ്റിപ്പിരിയുന്നു. കമ്പനിയിലെ ഡയറക്ടര്‍മാര്‍ അയാളുടെ പക്ഷം ചേര്‍ന്ന് എന്നെ പിരിച്ചു വിടുന്നു.അങ്ങനെ മുപ്പതാം വയസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ ആകെ തകര്‍ന്നുപോയി. എല്ലാത്തില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടാന്‍ ഞാന്‍ അതിതീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ചു.മുന്‍തലമുറയിലെ വ്യവസായ സംരംഭകര്‍ക്കാകെ ഞാന്‍ അപമാനമുണ്ടാക്കിയെന്ന് അപകര്‍ഷത തോന്നി. മല്‍സരത്തില്‍ നിന്ന് തിരിഞ്ഞോടിയതായി എനിക്ക് തോന്നി. കുറച്ച് കാലത്തേക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് യാതൊരു പിടിയുമില്ലായിരുന്നു.
പിന്നെപ്പിന്നെ ഇഷ്ടകാര്യങ്ങളിലേക്ക് ഞാന്‍ തിരിച്ചുവന്നു. വീണ്ടും ഒരങ്കത്തിന് ഞാന്‍ എന്നെ ഒരുക്കി.ആപ്പിളില്‍ നിന്നുള്ള പുറത്താകല്‍ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ച ഏറ്റവും നല്ല കാര്യമാണെന്ന് ഞാന്‍ പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കി. ഒരു വിജയിയുടെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് തുടക്കക്കാരന്റെ വിനയം കൈ വന്നത് പുതിയ വഴികളിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് പോയി.പിന്നെയുള്ള അഞ്ച് വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ നെക്സ്റ്റ്(Next) എന്ന ഒരു കമ്പനിയും പിക്സര്‍ (Pixar) എന്ന മറ്റൊരു കമ്പനിയും തുടങ്ങി. ആ കാലത്ത് ലൗറിനേയുമായി ഞാന്‍ പ്രണയത്തിലായി. അവളെന്റെ ജീവിതസഖിയുമായി.

ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ആനിമേറ്റഡ് ഫിലിം ‘ടോയ് സ്റ്റോറി’ പിക്സര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റവും വിജയകരമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ആനിമേഷന്‍ സ്റ്റുഡിയോ ആണത്.സംഭവങ്ങള്‍ മാറിമറിയുന്നു. ‘നെക്സ്റ്റ്’ ആപ്പിള്‍ വാങ്ങുന്നു. ഞാന്‍ ആപ്പിളില്‍ തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു. നെക്സ്റ്റില്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സാങ്കേതികതയാണ് ആപ്പിളിന്റെ ഇന്നുള്ള ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പിന് കാരണം. ഞാനും ലൗറിനേയും ഇപ്പോള്‍ സന്തുഷ്ടമായ കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്നു.
ആപ്പിള്‍ എന്നെ പുറത്താക്കിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇതൊന്നും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ജീവിതം ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ തലയ്ക്കടിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടരുത്. ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു പോയത് എനിക്കിഷ്ടമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ അവസരം ലഭിച്ചതു കൊണ്ടാണ്. ഒരാള്‍ക്ക് എന്ത് ചെയ്യുന്നതിലാണ് താല്‍പ്പര്യം എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതും അതു ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുമാണ് പ്രധാനം.നാം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയെ നമ്മുടെ കാമുകിയെപ്പോലെ തീവ്രമായിത്തന്നെ സ്നേഹിക്കണം. നിങ്ങള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്താണെന്ന് കണ്ടെത്തും വരെ ശ്രമിക്കുക. അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക. കണ്ടെത്തും വരെ അടങ്ങിയിരിക്കരുത്.
എന്റെ മൂന്നാമത്തെ കഥ മരണത്തെക്കുറിച്ചാണ്.എനിക്ക് പതിനേഴ് വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരുദ്ധരണി വായിക്കുകയുണ്ടായി. അത് ഏതാണ്ട് ഇതു പോലെയായിരുന്നു. ‘ഓരോ ദിവസവും നിങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ ദിനമാണെന്ന് കരുതി ജീവിക്കുക. ഒരു ദിവസം നിങ്ങളുടെ ധാരണ ശരിയാവും.’കഴിഞ്ഞ 33 വര്‍ഷമായി ദിവസവും കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: ‘ഇന്ന് എന്റെ അന്ത്യമാണെങ്കില്‍ ഇന്ന് ചെയ്യാനുദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ തന്നെയാണോ ഞാന്‍ ചെയ്യുക?’ കുറേ ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ‘അല്ല’ എന്ന ഉത്തരമാണ് ലഭിക്കുന്നതെങ്കില്‍ എനിക്ക് ഒരു മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധമാണ് പല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും നടത്താന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. കാരണം മരണത്തിന് മുന്നില്‍ നിങ്ങളുടെ ഭയങ്ങളും ജയപരാജയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും അഭിമാനവുമൊക്കെ അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു.ഒരു കൊല്ലം മുമ്പ് എനിക്ക് ക്യാന്‍സറുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. പാന്‍ക്രിയാറ്റിക്ക് ക്യാന്‍സര്‍. പാന്‍ക്രിയാസ് എന്താണെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ചികിത്സിച്ച് ഭേദപ്പെടുത്താനാവില്ല, ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു. ആറുമാസത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രമേയുള്ളൂ. എന്നോട് വീട്ടില്‍ പോയി കാര്യങ്ങളൊക്കെ നേരെയാക്കിയ ശേഷം തിരിച്ചുവരാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. മരിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങിക്കൊള്ളു, എന്നതിന് പകരമുള്ള ഡോക്ടര്‍മാരുടെ ഭാഷയാണത്. അര്‍ത്ഥം ഭാവിയുടെ വഴിയില്‍ ഭാര്യയോടും മക്കളോടും നിങ്ങള്‍ പറയുവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അടുത്ത കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ പറയുക എന്ന്. ഒരു തരം വിടവാങ്ങല്‍ തന്നെ.
ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ രോഗവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എനിക്ക് ഉറങ്ങാനായി മരുന്ന് തന്നിരുന്നു. ഭാര്യ അടുത്തുണ്ട്. കോശങ്ങള്‍ മൈക്രോസ്‌കോപ്പിലൂടെ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്ന ഡോക്ടര്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. ഭേദപ്പെടുത്താവുന്ന അപൂര്‍വ്വം ക്യാന്‍സറാണ് അതെന്ന് കണ്ടെത്തിയതിന്റെ സന്തോഷക്കണ്ണീരായിരുന്നൂ അത്. എന്റെ ഓപ്പറേഷന്‍ നടന്നു. ഞാന്‍ രോഗവിമുക്തനായി. മരണം ഏറ്റവും അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന സന്ദര്‍ഭമായിരുന്നു അത്. സമയം കുറച്ചേയുള്ളു. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം ജീവിക്കാതെ സ്വന്തം ജീവിതം നേരായ രീതിയില്‍ ജീവിക്കുക. അന്യരുടെ ചിന്തയുടെ ഫലങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ ഭക്ഷിക്കരുത്.

 

Leave a comment
error: Content is protected !!